જીવનથી કંટાળી આત્મહત્યા કરનારા સામે વડોદરા શહેરના સુનીલ દેસાઈ પોતાની કમજોરીને તાકાત બનાવી જીવવાનું ઉદાહરણ પૂરું પાડે છે

Please log in or register to like posts.
Article

‘ખુદી કો કર બુલંદ ઇતના કે તેરી હર તકદીર શે પહેલે ખુદા બંદે સે પૂછે કે બોલ તેરી રઝા ક્યા હે…’ નસીબ, તકદીર, મુકદર પર આધાર રાખી જીવનથી હતાશ થનાર કે પછી હું નહીં કરી શકું, મારાથી નહિ થાય, હવે હું શું કરીશ? અથવા તો જીવનથી કંટાળી ખોટું કૃત્ય (આત્મહત્યા) કરનારા સામે વડોદરા શહેરના સુનીલ દેસાઈ એક ઉદાહરણ પૂરું પાડે છે કે, કઈ રીતે આપણે આપણી કમજોરીને આપણી તાકાત બનાવી શકીએ છીએ.

સમયનું ચક્ર જયારે કઈ તરફ ફરે એનો અંદાજ કોઈને પણ આવી શકતો નથી. સમય સારો કે ખરાબ હોતો નથી. પણ એની અસર સારી કે ખરાબ હોય છે. કાચબાની ચાલે ચાલતો સમય તેનું કામ કરીને વહી જાય છે. પણ તેની છાપ આખી જીંદગી છોડી જાય છે. પણ સમયને જે જીરવી જાય એવા વ્યક્તિત્વ ખુબ જૂજ હોય છે. એમાનું એક નામ છે, વડોદરા શહેરના રહેવાસી શ્રી સુનીલ દેસાઈ.

સુનીલ દેસાઈ એક જાણીતી ટીવી કંપનીમાં એરિયા સેલ્સ મેનેજર હતાં. તેઓને માર્કેટીંગ માટે ઘણી બધી જગ્યાએ ફરવું પડતું હતું. ઉપરાંત એમના વ્યક્તિત્વએ તેમને તેમની નોકરીમાં પણ સારું સ્થાન મેળવ્યું હતું. પરંતુ વર્ષ ૧૯૯૪ નો એક એવો દિવસ કે એમના જીવનમાં અણધાર્યો વળાંક લઈને આવીને ઉભો રહ્યો. એક બસ એક્સીડન્ટ એમના જીવનને એક નવો જ વળાંક લાવીને મૂકી દીધું. તેમની આપવીતી તેમનાજ શબ્દોમાં જાણીએ.

સુનીલ દેસાઈ વિગતમાં જણાવે છે કે, “આજથી ૨૩ વર્ષ પહેલાં ૧૯૯૪ માં જયારે હું ટીવીની કંપનીમાં જોબ કરતો હતો ત્યારે રક્ષાબંધનના દિવસે જ મારે રાજકોટ મીટીંગમાં જવાનું થયું. બસમાં મને પાછળની સીટ મળતા મેં કંડકટર સાથે રકઝક કરી આગળની સીટ મેળવી હતી અને લીંબડી બગોદરા વચ્ચે બે બસનો અકસ્માત થતા મારા પીઠના મણકાતૂટી ગયા અને ગળાથી નીચેની શરીરનો આખોજ ભાગ અચેતન બની ગયો. મેડીકલની ભાષામાં એને ‘ડોક્રોપ્લેજિયા’ કહેવાય છે. ઘણી બધી દવાઓ કરી પણ કશો જ ફરક ના પડ્યો. તબીબોએ કહ્યું કે, હવે હું લાંબુ નહિ જીવી શકું. આ રોગોનો દુનિયામાં કોઈ જ ઈલાજ નથી, પણ મારી જિજીવિષા પ્રબળ હતી. મારા માતાપિતા, પત્ની અને બે દીકરીઓ માટે મારે જીવવું હતું અને મારો આત્મવિશ્વાસ કામ કરી ગયો. હું ૨૩ વર્ષથી આ જ પરિસ્થીતીમાં જીવું છું.”

બસ આ એમનો પ્રબળ મનોબળ તેમજ આત્મવિશ્વાસને લીધે તેઓ કઠોર પરિસ્થિતિમાંથી તરી ગયા અને લગભગ છેલ્લાં ૧૦ વર્ષથી ‘કેરટેકર’ નામની સંસ્થા ચલાવે છે.

તેમને જયારે પૂછવામાં આવ્યું કે આ કેરટેકર શરુ કરવા પાછળનો ઉદ્દેશ શું હતો, ત્યારે તે જણાવે છે કે, “જયારે મારો અકસ્માત થયો ત્યારે મારા ઓપરેશન પાછળ ખુબજ ખર્ચો હતો. ઉપરાંત મારી આવક એટલી બધી ન હતી કે હું મારા પરિવારનું ભરણપોષણ કરી શકું. અને હું જે પરિસ્થિતિમાંથી પસાર થઇ રહ્યો હતો એ મે જાતે જ અનુભવી છે. તો મારી આ પરિસ્થિતિએ મને પ્રેરણા આપી કેરટેકર સંસ્થા ખોલવાની. ઉપરાંત આ પાછળ મારો પર્સનલ તેમજ પ્રોફેશનલ પણ ટચ છે. પથારીવશ થયા બાદ શું જોઈએ અને કેવી સંભાળ જરૂરી છે તે મે જાતે અનુભવ્યું છે. તેથી મે વૃદ્ધ અને અશક્ત લોકો માટે આ સંસ્થા શરુ કરી. આજે ઘણા લોકો આ સેવાનો લાભ લઇ રહ્યા છે. તો સામા પક્ષે અનેકને રોજગારીની તક મળી છે.”

ઉપરાંત તે જણાવે છે કે, “આ આધુનિક અને મોડર્ન યુગમાં લોકોમે પોતાના સ્વજનો તેમજ પરિવાર માટે સમય નથી. અને જો સમય છે તો પૈસા નથી, અને જો પૈસા છે તો કરવું નથી. પોતાના પારકા થયા છે અને પારકા પોતાના થયા છે. પહેલાના જમાનામાં લોકો સંયુક્ત કુટુંબમાં રહેતાં હતાં. તેથી ઘરના સભ્યોને વડીલોની સેવાચાકરી કરવાનો સમય પણ મળતો હતો. પરંતુ આજના કળયુગમાં લોકો ફક્ત એકબીજાનો સ્વાર્થ જ જોવે છે. ઉપરાંત મારા કપરા સમયમાં મે ઘણું બધું સહન કર્યું હતું. એવા લોકોએ મને મદદ કરી હતી જેમને મે જોયા પણ ન હતાં. મારા ઓપરેશન માટે ઘણા બધા તૈયાર હતાં પોતાના પૈસા આપવા. બસ આ જ હેતુ થી મે આ સંસ્થાનું સ્થાપન કર્યું. હું ફોન પર જ બધા કામ કરું છું અને જરૂરિયાતમંદને વ્હીલચેર, કેરટેકર તેમજ અન્ય સાધનસામગ્રી પૂરું પડું છું. આ માટે અમે ખુબજ ઓછી ફી લઈએ છીએ. એ પણ મારી સાથે જે લોકો કામ કરે છે.”

આધ્યાત્મિકતાની દ્રષ્ટીએ પણ એ સ્પષ્ટતા કરતા એમને જણાવ્યું કે, “આપણને આપણા કર્મના જ ફળ મળે છે. હું કર્મમાં સંપૂર્ણ વિશ્વાસ ધરાવું છું. ભગવાન એ પરમ શક્તિ છે. ને હંમેશા દરેક પરિસ્થિતિમાં આપની સાથેજ હોય છે. કર્મના હિસાબે જ આપણું જીવન ઘડાય છે. જેવા વિચારો, આદતો એવુજ આપણું જીવન છે.ભગવાન નિરાકાર છે. તે દેખાતા નથી પણ હંમેશા આપણો પડછાયો બનીને સાથે જ હોય છે.” તેઓ વધુમાં જણાવે છે કે, ”દરેક જીવમાં ભગવાનનો વાસ જુઓ. મંદિરમાં પૂજા-પાઠ, દાન કરવાથી ભગવાન મળતા નથી. મંદિર, પૂજા-પાઠ જરૂરી છે પણ જો તમે કોઈના જીવને દુભવશો તેનો કોઈજ અર્થ નહિ સરે. કોઈનું ભલુ કરશો તો કુદરત (ભગવાન) આપણું ભલું કરશે જ. ભગવાને તો દરેક પર સરખી જ કૃપા પથારી છે, પણ આપણને જ વાપરતા કે ઓળખતા આવડતું નથી. દરેક વ્યક્તિએ સમય સંજોગોને માન આપીને જ ચાલવું પડે.”

મારા મતે ધનાઢ્ય લોકો પણ મારા કરતા ગરીબ છે.

તેઓને,સુનીલ દેસાઈ સર ને, રૂબરૂ મળ્યા પછી જ ખ્યાલ આવે કે તેમનું શરીર જડ હોય પણ તેઓ માનસિક રીતે ખુબ જ મજબુત છે, તેમના જીવનમાં નકારાત્મકને કોઈ જ સ્થાન નથી. તેમના વિચારોમાં એક પ્રવાહિતા છે. વિચારશક્તિ, સમાજશક્તિ અને સહનશક્તિ અમુલ્ય છે. કદાચ બધી જ રીતે સમૃદ્ધ ધરાવતા લોકો કરતા પણ તેઓ ખુબ સમૃદ્ધ છે. આ માટે સુનીલ દેસાઈ તેમના તેમના પરિવારજનોને બિરદાવવા જ રહ્યા.

અંતમાં સુનીલભાઈ પોતાની ઈચ્છા વ્યક્ત કરતા કહે છે કે, “મારે હજું ઘણા સપના સાકાર કરવાના છે. વૃદ્ધો અને અપંગોની મુશ્કેલીઓ હળવી કરવી છે. ત્યારબાદ એક વૃદ્ધાશ્રમ પણ શરુ કરવાનું સ્વપ્ન છે. જ્યાં તેઓ જીંદગીના પછલા વર્ષો અનાદમાં વિતાવી શકે. આ એક ભગીરથ કાર્ય છે, એને માટે પુષ્કળ ધનની જરરુ પડશે. અને જો મને આ સહાય સરકાર કે કોઈ પ્રાઇવેટ સંસ્થા તફથી મળશે તો હું જરૂરથી આ કાર્યને સફળ કરીશ. નિરાધારનો આધાર જ નહિ પરંતુ તેમના સુખ-દુઃખ ના પણ સાથીદાર બનીશ. આ એક એવી જગ્યા હશે, જ્યાં દરેક વ્યક્તિ એકબીજાને સહાયરૂપ થશે. અહી રહેતી દરેક વ્યક્તિ સંસ્થા ચલાવવામાં યથાશક્તિ યોગદાન આપશે, અને તેને કારણે દરેકમાં રહેલી સમાજને માટે કરી કરી છુટવાની ભાવના સંતોષાશે. કોને ખબર, એક દિવસ મારું આ સ્વપ્ન પણ સાકાર થશે…”

એટલેજ તેમની માનસિકતા અને મનોબળને બિરદાવવા ભારતના પ્રસિદ્ધ લેખિકા સુધા મેનને પ્રકાશિત કરેલ પુસ્તિકા ‘Gifted Inspiring Stories of People with Disabilities’ માં સુનીલ દેસાઈનું એક પ્રકરણ પણ સામેલ કર્યું છે. તેમના પ્રકરણમાં તેમની સામે આવેલ કઠોર મુશ્કેલીઓને પણ નમતું જોખે તેવા સાહસ તેમજ પ્રેરણાદાયી ગુરુમંત્રનો ઉલ્લેખ કર્યો છે.

© All rights of this article are reserved. “JO BAKA” (www.facebook.com/JoBakaJokes)

Thank you for Reading.અમે આ જ રીતે તમારા માટે સારા સારા આર્ટિકલ્સ લાવતા રહીશું. ગમે તો કોમેન્ટ માં વધાવજો.

Advertisements

Comments

comments